"ΟΤΑΝ ΔΙΕΝΕΡΓΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΟΥ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ" - "INVASIONS" ΤΗΣ PERRI KLASS

«Κανείς δεν καταλαβαίνει ένα καλό βιβλίο αν δεν έχει ζήσει τουλάχιστον ένα μέρος του περιεχομένου του», υποστηρίζει ο Έζρα Πάουντ. Οι «Διεισδύσεις» της Perri Klass, σίγουρα θα αναβιώσουν αναμνήσεις στους αναγνώστες τους, γιατρούς ή/και ασθενείς.

Οι γιατροί (σε) πλησιάζουν. Διστάζουν. Η περιοχή γνώριμη· έχουν, όμως, το δικαίωμα να εισέλθουν; Στο χέρι τους, διαβατήρια και άδειες εισόδου που τους παραδόθηκαν υπό το κράτος του φόβου. Αλλά και του φωτός της ελπίδας. Προχωρούν, ναι.

"Καθώς μαθαίνεις στην πράξη να γίνεσαι γιατρός, υπάρχει μια συχνή αίσθηση έκπληξης· ένα αίσθημα ότι δεν νομιμοποιείσαι να εισβάλλεις στις ζωές των ασθενών σου, κάτι που, θεωρητικά τουλάχιστον, σου επιτρέπεται. Χωρίς να φέρουν αντίρρηση, σε αφήνουν να τους εξετάσεις· είναι αδύνατον, για παράδειγμα, να φανταστείς, όταν διενεργείς την πρώτη σου σωματική εξέταση, ότι κάποια μέρα θα μπεις ήρεμα στο δωμάτιο και θα ζητήσεις από κάποιον στην ηλικία του παππού σου να ξεντυθεί και να τον εξετάσεις χωρίς δεύτερη σκέψη. Εξοικειώνεσαι με τα πάντα, αλλά συχνά-πυκνά εξακολουθεί να σε εκπλήσσει ο βαθμός πρόσβασης που σου επιτρέπεται· ο τρόπος με τον οποίο πληροφορείσαι μέσω των σωμάτων τους, τις ιστορίες, τις ζωές και τους θανάτους παντελώς αγνώστων ανθρώπων. Παραιτούνται της ιδιωτικότητάς τους με αντάλλαγμα μια κάποια ελπίδα –ενίοτε ισχυρή, άλλοτε ασθενή· ελπίδα απαλλαγής από τον πόνο, ελπίδα θεραπείας. Και σταδιακά, με την εξάσκηση, η αρχική σου έκπληξη, αυτή η αίσθηση έλλειψης νομιμοποίησης, ξεθωριάζει.

Αρχίζεις να ταυτίζεσαι πιο έντονα με το επάγγελμα του γιατρού. Εννοείται ότι έχεις το δικαίωμα να βλέπεις και να ξέρεις τα πάντα· είσαι γιατρός, έτσι δεν είναι; Αποδεχόμενος αυτό σου το δικαίωμα, απομακρύνεσαι περισσότερο από τους ασθενείς σου ακόμα κι όταν διεισδύεις σχολαστικότερα αλλά και με περισσότερη αυτοπεποίθηση στις ζωές τους."

Σχόλια, επιμέλεια κειμένου, μετάφραση: Βάλια Γριμπά

Φωτογραφία της Arne Svenson από τη σειρά The Neighbors